از یاد رفته

سلام

سلام به همگی

سلام به همهدوستان وعزیزان وبلاگ

از غیبت چند ماهه معذرت !!!!!!!!!!!!

اما تمنای ماندن..........

بهم زنگ زد همونی که عاشقترم کرد همونی که یه عمر زندگیم بود همونی که داشت با دلم عاشقی میکرد

دلشو مثل من به دریا زده بود تازه شده بود حال وحواش مثل ۳سال قبل که من دچارش بودم...

میخوام بگم خدا آرزوهامو یکی یکی به هم پیوند دادو شود عشق وجودم .....

شدیم فرهاد وشیرین ....... نه بابا....فرهاد بیاد ودرس عشقم ازم بگیره ....

نه به خدا تملق نیست ...به خدا نیست ..

خلاصه من وعشقم شدیم دو روح در یک بدن حالا هم مال همیم....

چند ساله که وب تمای ماندنم داره تمناش میکنه

حالا یه ۱۰/۱۱ماهه شدیم مال هم دیگه .........

ما توتیر ماه یه شب تابستونی مراسم داریم ...

دیگه تمنای ماندنم ...خود موندنه

بازم برام دعا کنید منم میگم خدا ...

منو که به همه وجودم رسوندی آرزو ها مال ماست پس بهشون برسون مال همه رو

بازم دعا بازم دعا

یه تمنا ..........

یه خواهش...........

یه     تمنای ماندن

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در سه شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1388 ساعت 14:58 موضوع | لينک ثابت

کاش بودی تا دلم تنها نبود

                                  تا اسیرغصه فردا نبود

                                                     کاش بودی تا فقط باور کنی

                                                                                 بی تو هرگز زندگی زیبا نبود

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در چهارشنبه یکم آبان 1387 ساعت 18:57 موضوع | لينک ثابت

سلام سلام سلام

به همه دوستان باوفا که من بی وفا تنهاشون گذاشتم

بازم از همه معذرت میخوام

خیلی مشغولم بای

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 22:58 موضوع | لينک ثابت

اهورایی ترین ستاره من .
پرمدعاترین بهانه ها را برای حضورت ، بی امان روی حجم انتظار می ریزم اما فقط یک لحظه بایست و به شکوفه هایم نگاه کن ، من همان نرگسی می شوم که غنچه هایش ازتبار دل تواند . حرفهایت را به حس غریب شفق نگو . دلت را به پاکی اشکهایم نبند . من کوچکی پروانه ها را به بزرگی تو می بخشم و طراوت گمشده آبی ترین یاس را به سالروز رقص لبخندت می دهم . من تو را بین تبسم بلورین پروانه ها می خوانم . تو را به مقدسترین میثاقها قسم می دهم ، بیا و دلیل بودنم باش . همه زنبقهایی را که عاشقشان بودم به پایت ریختم . نگذار برای ماندن تو شاپرکها هم غرق التماس شوند ، دلت می آید کاری کنی که اشکهایم برایم دل بسوزانند ؟
خورشید ارزانی خودت ، کمی ستاره برایم بچین. آخر آنقدر بی ستاره شده ام که شبهایم هم خجالت می کشند بیایند . تو را به جامی ترانه از اسطوره ها دعوت می کنم ، بیا و برایم پروانه هایی بیاور از دیار بنفشه های نقره ای . من فقط چشمان تو را دارم .
چشمانی که به آنها قسم بخورم و بگویم ،" بی تو ستاره ها هم مرا فراموش کرده اند "

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 ساعت 19:5 موضوع | لينک ثابت

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 ساعت 19:1 موضوع | لينک ثابت

اين عکسي است که فضاپيماي وويجر از زمين گرفته است. عکسي که زمين را در فضاي بيکران نشان مي دهد. کارل ساگان فضانورد آمريکايي کتابي با همين عنوان نوشته است. در قسمتي از اين کتاب مي خوانيم:
دوباره به اين نقطه نگاه کنيد. همين جاست. خانه اينجاست. ما اينجاييم. تمام کساني که دوستشان داريد? تمام کساني که مي شناسيد? تمام کساني که تابحال چيزي در موردشان شنيده ايد? تمام کساني که وجود داشته اند? زندگي شان را در اينجا سپري کرده اند. برآيند تمام خوشي ها و رنج هاي ما در همين نقطه جمع شده است. هزاران مذهب? ايدئولوژي و دکترين اقتصادي که آفرينندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند? تمامي شکارچيان و صيادان? تمامي قهرمانان و بزدلان? تمامي آفرينندگان و ويران کنندگان تمدن? تمامي پادشاهان و رعايا? تمامي زوج هاي جوان عاشق? تمامي پدران و مادران? کودکان اميدوار? مخترعان و مکتشفان? تمامي معلمان اخلاق? تمامي سياستمداران فاسد? تمامي «ابرستاره ها»? تمامي رهبران کبير? تمامي قديسان و گناهکاران در تاريخِ گونه ما? آنجا زيسته اند? در اين ذره غبار که در فضاي بيکران در مقابل اشعه خورشيد شناور است. زمين ذره اي خرد در مقابل عظمت جهان است. به رودهاي خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمين جاري شده? البته با عظمت و فاتحانه? بيانديشيد. اين خونريزان? اربابان لحظاتي از قسمت کوچکي از اين نقطه بوده اند. به بي رحمي هاي بي پاياني که ساکنان گوشه اي از اين نقطه? توسط ساکنان گوشه ديگر (که از اين فاصله نميتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بيانديشيد? چقدر اينان به کشتن يکريگر مشتاقند? چقدر با حرارت از يکديگر متنفرند. تمامي شکوه و جلال ما? تمامي حس خود مهم بيني بي پايان ما? توهم اينکه ما داراي موقعيتي ممتاز در پهنه گيتي هستيم? به واسطه اين عکس به چالش کشيده مي شود. سياره ما لکه اي گم شده در تاريکي کهکشانهاست. در اين تيرگي و عظمت بي پايان? هيچ نشانه اي از اينکه کمکي از جايي ميرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد? ديده نمي شود.
زمين تنها جاي شناخته شده است که قابليت زيست دارد. هيچ جايي نيست? حداقل در آينده نزديک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات? بله? استقرار? هنوز نه. خوشتان بيايد يا نه? زمين تنها جايي است که مي توانيم روي پاي مان بايستيم. گفته شده که فضانوردي تجربه اي است شخصيت ساز که فرد را فروتن مي سازد. شايد هيچ تصويري بهتر از اين? غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنياي کوچکش به نمايش نگذارد. براي من? اين تصوير تاکيدي است بر مسئوليت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با يکديگر? و سعي در گرامي داشتن و حفظ کردن اين نقطه آبي کمرنگ? تنها خانه اي که تاکنون شناخته ايم.

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 20:20 موضوع | لينک ثابت

نجات عشق

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 20:10 موضوع | لينک ثابت

بسپار به او

نوشته شده توسط احسان و سحر ناز در پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 ساعت 20:9 موضوع | لينک ثابت